ਕੇਰਲ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮੰਦਿਰ ਵਿਚੋਂ ਮਣਾਂਮੂੰਹੀਂ ਖ਼ਜਾਨਾ ਲੱਭਣ ਨਾਲ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਢਿੱਡ ਵਿਚ ਵੀ ਕੁਤਕੁਤਾੜੀਆਂ ਨਿੱਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਹੀ ਇਹ ਪਟਾਰੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ। ਕਈ ਵਿਚਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਪੈਂਦਾ ਜੇ ਸਾਡੇ ਬਾਬੇ ਦਾਦੇ ਵੀ ਐਦੂੰ ਅੱਧਾ ਖ਼ਜਾਨਾ ਹੀ ਕਿਤੇ ਦੱਬ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜੇ ਵਰਮਨ ਦੇ ਗੋਰੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਦੌਲਤ ਬਚਾ ਲਈ ਪਰ ਹੁਣ ਕਾਲੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਊ? ਕਈਆਂ ਦਾ ਮਨ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਦਾਅਵਾ ਹੀ ਨਾ ਠੋਕ ਦੇਣ ਕਿ ਮਿੱਤਰੋ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ ਦੇ ਬਚੇ ਖੁਚੇ ਖੰਭ ਵੀ ਸਾਡੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਹੱਕ ਏਥੇ ਰੱਖ ! ਖੁੰਢਾਂ ਦੀ ਜੁੜੀਆਂ ਢਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਕਿ ਆਖ਼ਿਰ ਹੁਣ ਇਹ ਖ਼ਜਾਨਾ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਟੋਭੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ ਇੱਟ ਵਾਂਗ ਇਸ ਖੜਕੇ ਦੜਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਟੱਬਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੀਤੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੇਰਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਧ ਨੇ ਟੱਬਰ ਦੀ ਤ੍ਰੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭਾਈ ਥੋਡੇ ਘਰੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਾਗਰ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਐਨ ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਨੱਕੋ ਨੱਕ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਟੱਬਰ ਦੀਆਂ ਜਗ ਗਈਆਂ ਲਾਈਟਾਂ। ਬਿਨਾਂ ਟਿਕਟ ਤੋਂ ਬੰਪਰ ਲਾਟਰੀ, ਕਿਆ ਬਾਤ ਹੈ! ਬਾਬਾ ਜੀ ਕੋਈ ਦੱਸੋ ਤਰੀਕਾ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਘਰ ਹੀ ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਖੜਕਾਉਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਮਹਾਰਾਜ ‘ਅੰਤਰਯਾਮੀ’ ਸੀ। ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਨਾ ਬੱਚਾ ਨਾ, ਕਾਹਲੀ ‘ਚ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਵਾ ਲਿਓ। ਓਸ ਵਲਟੋਹੇ ਤੇ ਇੱਛਾਧਾਰੀ ਨਾਗ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਹੈ।
Indian Rupee Converter
Indian Rupee Converter
